2 juni speelde Sergeant Pepper's. Zoals de naam al suggereert een band die Beatle-covers speelt. En hoe! Hoe? Erg goed. De middag werd gesponsord en live uitgezonden door Stadsomroep Arnhem. Prima dansmuziek zou je zeggen, maar de vlam sloeg pas echt in de pan toen cultureel stadsomroepredakteur Clarien van Harten zich op de dansvloer begaf.
9 juni kwam Orchestra. Een klein orkestje uit Nijmegen, dat muziek uit alle windstreken speelde. Grieks, Oosteuropees, Arabisch etc. Goed gespeeld, maar een beetje tam. Pas aan het eind ging het tempo van de muziek wat omhoog en werd het echt leuk.
16 juni: eerst Oud Zeer, Nederlandstalige rock. Gezellige clichémuziek in een overwegend laag tempo. Af en toe werd het iets heftiger, maar vreemd genoeg weer niet in het nummer dat gebouwd was rond de zin "Ik ben wilder dan zij". De teksten hebben een hoog VanDikHout-gehalte. Er werd competent gespeeld, niet helemaal perfekt zuiver gezongen, maar mooi genoeg. En naturlijk kwam ook het geluid van diverse gitaarhelden voorbij: Jimi Hendrix, Eric Clapton en Lou Reed.
Daarna JayBees, een band die zijn naam dankt aan de initialen van het frontduo: zangeres Juliëtte Brands en gitarist Jaap Berends. Juliëtte heeft een werkelijk fantastische stem, die pas echt tot zijn recht komt als ze flink uitpakt. Helaas, dat gebeurt te weinig. Het genre zit akelig dicht tegen The Carpenters aan met af en toe een vleugje Heart. Afgezien daarvan werd er werkelijk uitstekend gespeeld. Minpuntje was de grote aandacht die besteed werd aan het komende commerciële succes van de band. Er waren CD's te koop voor "slechts" €15,-, Juliëtte vertelde uitgebreid hoevaak de clip al op TV was geweest en we mochten blij zijn dat we niet hoefden te betalen.
23 juni Salsa. Een enorme publiekstrekker. Gezellige sfeer, enorme drukte en de meisjes op de dansvloer, ook heel jonge, staan zeer indrukwekkend met hun bips te wiebelen. Maar ja, dat heb je na een kwartiertje wel gezien. Muzikaal stelt het allemaal niet veel voor. Ik word doodzenuwachtig van dat constante gerammel op twee akkoorden.
30 juni: in het oorspronkelijke programma stond pianist Rich Wyman aangekondigd en in het plaatselijke sufferdje de jongeren-bigband de Pubi's. Tot onze verrassing werd het programma geopend door het popkoor van de Jacobiberg. Ach, je weet hoe dat gaat, zo'n amateur-popkoor. Wel aardig, zal ik maar zeggen.
Daarna inderdaad de Pubi's. En... ik was verpletterd. Verwacht je toch al niet dat kinderen tussen 12 en 18 plat gaan voor jazz, dat ze ook nog zo strak samenspelen en bij tijd en wijle meer dan acceptabele soli produceren, daar stond ik wel even van te kijken. Werkelijk heel goed. Het geheel stond onder leiding van Guus Tangelder, bekend van de Guus Tangelder Big Band. Hij heeft met deze kinderen prima resultaat geleverd.
En toen was het de beurt aan Rich Wyman. Hij had een complete fanclub op de been gekregen, maar waarom eigenlijk? Een zanger die zichzelf op de piano begeleidt met een stem die het net niet haalt bij Joe Cocker en dat na het sensationele optreden van de Pubi's. Nee, ik was niet geboeid.
Daar kwam nog bij dat een meisje met een populair uiterlijk (rood geverfd haar, obligaat bloot buikje, anorexia-figuurtje maar wel met een royale boezem) kennelijk het idee kreeg dat het wel sexy zou staan als ze een sigaret opstak. Een veelvoorkomende misvatting. Hoog tijd om op te stappen.
7 juli: NeNe, wereldberoemd in Arnhem. Veel fans, veel bier, veel tatoeages. Vlak voor me twee dames, die hun onderlinge gebabbel heel wat belangrijker vonden dan de muziek. Ik kreeg zo een goed beeld van hoe het er thuis aan toe moet gaan met manlief voor de TV en de dames aan de telefoon.
Maar dan de muziek: gezellig, Nederlandstalig, teksten vooral in de trant van "Jij begrijpt mij". Goeie gitarist, toestenist onopvallend, maar wel functioneel. Ritmesectie niet verrassend. Wel verrassend, ook voor de organisatie, was dat de band pas om 15 uur begon in plaats van om 14 uur en er om 16 uur alweer mee ophield.
14 juli: kindertheater met muziek op een onopvallende tweede plaats. Wel leuk, maar niet echt boeiend.
21 juli: Alliance Nord-Sud, Afrikaans. Tijdens het soundchecken leek het even heel langdradig te worden, maar met de 4 (!) zangers op het podium viel dat alleszins mee. Dat het de pan uit swingde verwacht je natuurlijk bij Afrikaanse muziek, maar dat ook de vierstemmige zang erg goed klonk was toch een kleine openbaring.
28 juli: Reggae. Saai. Naam van de band niet onthouden. Laag tempo en veel "Luister naar de boodschap!" Ammehoela, goeie muziek, daar kom ik voor.
4 augustus: Ierse folk met Guinan & Red. Red leek inderdaad wel wat op Red Hucknall van Simply Red, maar daarmee hielden de overeenkomsten op. Ierse folk, dus, goed uitgevoerd en heel gezellig. Er was ook nog een voorprogramma met ouderwetse blues, maar dat heb ik gemist.
11 augustus: de Jacobiberg-middag. Amateurs van wisselende kwaliteit. Meer details heb ik niet, want ik was op vakantie.
18 augustus: Tango-middag met Carel Kraayenhof en Sexteto Canyengue. Ben niet geweest, last van een zere knie door de vakantie en ik maak ook al elke maand Todo Tango en zo opwindend is dat nou ook weer niet.
25 augustus: het spektakulaire slot. Het voorprogramma droeg de toepasselijke naam "The Soul Spoilers". Voor de hand liggend repertoire en amateuristisch uitgevoerd. Alleen zangeres Miranda moet geacht worden na een paar zanglessen de sterretjes van de hemel te zingen.
Maar dan: Thijs van Leer met zijn Focus. Een feest van herkenning: Focus 1, 2, 3, 5 en 7, House of the king, Silvia, Orpheus (including Tommy), La Cathédrale de Strassbourg, Harum Skarum en zowaar ook nog één stuk van de nieuwe CD, die Focus 8 heet. Iets te weinig reklame om mij over de streep te trekken. Het optreden werd afgesloten met Hocus Pocus en het dak zou eraf gegaan zijn, als het geen openluchtconcert was geweest. Alles behoorlijk goed uitgevoerd, maar toch miste ik Jan Akkerman wel een beetje en het was wel erg teren op oude roem.
Kijk voor meer informatie, bijvoorbeeld vanaf mei volgend jaar voor het nieuwe seizoen, op de webstek van Park Open.